Author: admin

Dječija televizija – DTV je dokumentarna serija Televizije Bosne i Hercegovine snimana i emitirana tokom opsade Sarajeva. Autorski tim činili su urednica Maja Anzulović, reditelj Slaviša Mašić i voditelj Mladen Jeličić Troko, uz produkcijsku ekipu TV BiH. Serija je realizirana kao ratni kontinuitet istoimene emisije u produkciji Programa za djecu i omladinu Televizije Sarajevo, koja se emitirala u JRT shemi od 10 do 12 sati nedjeljom ujutro.

U ratnim uslovima u aprilu 1992. Dječija televizija – DTV je nastavljena. Junak dječijeg svijeta sa tv ekrana, popularni Djeda Mraz, Mladen Jeličić Troko je obilazio prostore u kojima su djeca živjela, nudeći savjete o sigurnosti, preživljavanju i svakodnevnom snalaženju. Serija je bilježila stradanje, ali i otpornost djece: njihovu kreativnost, učenje i igru uprkos ratu. Zabilježeni su iskazi djece izbjeglica, ranjene djece, ali i djece koja nisu prestala da sviraju klavir u rukavicama, plešu, slikaju, osnivaju svoje biblioteke, pišu dnevnike, bave se sportom. Kamera je zabilježila i otpor dječije mašte kroz njihove izložbe crteža u haustoru, pozorišnih predstava u dvorištima. Filmovi u trajanju od 15 do 30 minuta su snimani, montirani i emitirani u Otvorenom programu TV BiH često i dva puta sedmično. Posebno se izdvaja 11. epizoda o dječaku Amiru i djevojčici Lei iz juna 1992. godine, koja je kroz dječije crteže predstavljena na Venecijanskom filmskom festivalu kao poruka mira iz opkoljenog Sarajeva. Posljednja, 53. epizoda, snimana je u junu 1994. godine na Bjelavama, u bašti slabo pokretnog, slijepog čika Joce, koji je pravio drvene igračke za djecu.

Nakon završetka serije, isti autorski tim je realizirao i obrazovne televizijske emisije namijenjene djeci koja su tokom rata nastavu pohađala po podrumima, stanovima, improvizovanim učionicama. Svaka epizoda je bila posvećena jednom slovu abecede i azbuke, a djeca su na zabavan način, uz učešće poznatih ličnosti iz kulturnog života, učila osnove matematike, prirode i društva.

„Dobro jutro, šest je sati, slušate BH Radio 1.“ Tim riječima su Erma Hrustemović i Aleksandar Marković 7.maja 2001. sa šestog sprata RTV doma pozdravili slušatelje. Minut prije toga se muzikom oprostio Radio BIH, a s radom je nešto ranije prestao i radio FERN koji je nakon rata  pokrenula međunarodna zajednica. BH Radio 1 nastao je kao završni korak dugog i složenog procesa izgradnje javnog servisa na državnom nivou, koji je tekao uz podršku Ureda visokog predstavnika. Osim oko naziva, sa bh predznakom ili ne, dilema je postojala i oko programske šeme, komercijalni koncept koji je zastupao tim FERN-a, ili koncept javnog radija kakvu je zagovarao tim sa Radio TVBIH. Odabrana je šema javnog radija kao servisa svih građana, sa bogatim repertoarom tema i informativnih, muzičkih, dramskih, sportskih, religijskih, dječijih i zabavnih emisija. Radio je započeo sa 64 uposlena i mrežom dopisništava širom zemlje – od Banje Luke do Mostara, Tuzle, Bihaća i Zenice. Sa direktoricom Senadom Ćumurović, te ekipom novinara i urednika – Milenko Voćkić, Ljiljana Zurovac, Nedžad Grabus, Ljiljana Pepović, Salih Hadžialić, Vesna Andree Zaimović i Miralem Ovčina – program BH Radio 1 postao je jedan od najslušanijih. Tome u prilog govori nagrada za najbolji radio u BiH za 2001. godinu. Više od dvije decenije kasnije, BH Radio 1 i dalje je jedan od najslušanijih u zemlji. Sa oko 80 zaposlenih, uz tehničke i finansijske izazove, nastavlja pratiti društvena, politička, sportska i kulturna dešavanja, istovremeno se prilagođavajući digitalnom dobu putem BHRT portala i online emitovanja.

Za svoju 28. godišnjicu, Radio Sarajevo je slušaocima predstavilo novi program. Tog 10. aprila 1973., uz akorde bosanskohercegovačkog kompozitora Vlade Miloševića, emitovanje je započeo Treći program. Sadržajno zamišljen drugačije od postojećih, Treći program Radio Sarajeva postao je „zaštićen prostor“ za kulturu i umjetnost. Oslobođen svakodnevnog informativnog ritma, pružao je slušaocima emisije, dijaloge i polemike o raznoraznim društvenim, kulturnim i političkim temama.

Program je bio organizovan u tri cjeline: naučno-političku, kulturno-umjetničku i redakciju ozbiljne muzike. Muzika je činila više od dvije trećine ukupnog sadržaja – od klasične i savremene umjetničke produkcije, preko opere, kamerne i simfonijske muzike, pa do džeza. Na njenom oblikovanju radili su vrhunski muzikolozi i stručnjaci, uključujući Svetlanu Arnautović, Sabiru Belu Samardžić, Radu Nuić i druge, dok su urednici Anto Filipović, Neđo Miljanović i Vojka Smiljanić Đikić davali programski okvir i viziju.

Bez dnevnih informativnih emisija u Trećem programu novinarska ekipa je svu svoju pažnju usmjeravala na teme i sadržaje u skladu sa potrebama programa. Novinari poput Blagoja Ćetkovića, Jasminke Huskić, Alirizaha Gašija, Ranka Mavraka i Dejana Bogičevića kroz emisije „Ekonomski forum“, „Politika i društvo“, „Putevi kritike“ i „Kulturno naslijeđe“ analizirali su ključna društvena i kulturna pitanja.

Sa željom da dijelovi programa ostanu trajno dostupni slušaocima, pokrenut je časopis Trećeg programa. U njemu su objavljivani najbolji radovi, studije, prikazi, prevodi iz programa. Posljednje, 72. izdanje, objavljeno je u aprilu 1992. godine. Treći program postao je mjesto susreta intelektualaca i stvaralaca, prostor kulturnog dijaloga i kritičkog promišljanja. Tome svjedoči impresivan popis imena učesnika i saradnika programa: Dževada Karahasana, Abdulaha Sidrana, Kasima Prohića, Predraga Fincija, Zdenka Lešića i dr. 

Pokretanjem Drugog programa 01. oktobra 1975. godine, Radio Sarajevo je zaokružilo proces diferencijacije svojih sadržaja. Svaki od pokrenutih programa dobio je vlastiti karakter. Prvi je bio posvećen vijestima, Treći kulturi, a Sarajevo 202 je bio gradski radio. Drugi program je zamišljen kao „radio republika“, platforma koja će povezivati lokalne radio stanice u Bosni i Hercegovini. Pored planiranog zajedničkog bloka programa, Radio Sarajevo i Drugi program pružili su veliku podršku osnivanju novih i modernizovanja postojećih stanica.

U početku program je kreirala i realizovala mala radijska ekipa predvođena urednikom Radmilom Batom Zurovcem. Zajedno sa kolegama novinarima i voditeljima Majom Topolovcem i Zoranom Kapetanovićem program je išao u jednom bloku, od 12 do 18 sati. Emisijom „Susreti na talasu“ realizirao se program sa ostalim lokalnim radio stanicama u Bosni i Hercegovini. Dvosatna emisija bila je centralni dio programa, u čijem stvaranju i prenošenju je učestvovalo preko 50 radio stanica. Kroz razne projekte Radio Sarajeva, tehničke ekipe putovale su širom zemlje i pomagale u nabavci nove opreme, adaptiranju studijskih prostorija, te pokretanju radio stanica u gradovima koji to nisu imali. Tako je iz godine u godinu povećavan broj radio stanica koje su učestvovale u zajedničkom programu.     

Pored “Susreta na talasu” pokrenut je niz emisija koje su brzo stekle veliku publiku i popularnost, a ekipa Drugog programa postajala je sve brojnija. Stigli su Emil Paržik, Nada Danilović, Hajrudin Ramadan, Branko Brđanin i mnogi drugi, a sa njima i emisije poput “Svijet nauke”, “Porodične teme”, emisije za mlade. Sa njima su stigla nova lica iz “sarajevske škole novinarstva”, odnosno sa programa Sarajevo 202. Tako se na programu našla emisija “Primus” (Priča i muzika subotom) Bore Kontića, u čijim okvirima će nova grupa mladića, srednjoškolaca, napraviti novu „Top listu nadrealista“. Dževdet Tuzlić pokrenuo je “Treću dimenziju” koja je pratila sva kulturna dešavanja i ostvarenja, ugošćavajući najistaknutija imena kulturnog života.

Kroz Drugi program, Radio Sarajevo je u pravom smislu te riječi postalo “radio-difuzni” centar Bosne i Hercegovine. Umrežene su brojne lokalne radio stanice kroz zajednički program, što je kasnije dobilo novu dimenziju formiranjem Udruženja lokalnih radio stanica. Drugi program sa sloganom “Drugi je uvijek prvi” prestao je emitovanje 1992. godine.

Na talasima Radio Sarajeva, najavom Rinka Golubovića i Koviljke Božić, 01. jula 1971. godine pojavio se novi radijski program, Sarajevo 202. Kao zajednički projekat gradske uprave i Radio Sarajeva, novi program bio je zamišljen kao lokalna radio stanica za građane Sarajeva i okolnih opština. Sa drugačijim pristupom programu, „dvjestodvojka“ je postala najslušaniji program među omladinom.

Dok su u informativnim emisijama Prvog programa slušatelji informirani o dešavanjima iz svih krajeva zemlje, građani Sarajeva su putem Radija 202 mogli pratiti dešavanja u gradu. Izvještavani su o stanju u saobraćaju, radovima i drugim servisnim informacijama, a izborom muzike i drugačijim emisijama sve veći broj mladih počinje obraćati pažnju na novi program. Međutim, ono što će ga učiniti potpuno drugačijim u odnosu na kasnije formirane programe, jeste zamisao da Sarajevo 202 bude „mala škola novinarstva“.

Početak programa obilježili su glasovi poznatih spikera, ali ubrzo su im se pridružili mladi novinari, studenti i volonteri koji su tako sticali svoje prvo radijsko iskustvo. Pripravnici i volonteri vrlo su brzo unijeli novu energiju na talase Radio Sarajeva, a najbolji su napredovali na ozbiljnije pozicije i druge programe na radiju. Mladi novinari dobili su prostor i podršku za „eksperimentisanje“ od svojih starijih i iskusnijih kolega. Uz mentorstvo urednika i novinara Ante Štrelova (prvog urednika), Zije Dizdarevića, Zlatka Prlende, Miodraga Oljače, Ešrefa Hodžića i drugih, nastajale su nove emisije. Kroz „Otvoreni studio“, „Radar 202“, „Ventilator“, „Istorija popa“, putem broja 23-400, slušatelji postaju aktivni sudionici programa.

Nekoliko godina kasnije, 1977. godine, Radio 202 dobilo je Šestoaprilsku nagradu grada Sarajeva za svoj rad. „Sarajevska škola novinarstva“ iznjedrila je mnogo talenata poput Bore Kontića, Pavle Kaunitza, Enesa Musabašića, Koviljke Elez, Liljane Pirolić, Dževdeta Tuzlića, Zorana Kapetanovića, Duške Jurišić i mnogih drugih.